Hər əsərin öz vaxtı var. Bir neçə ay əvvəl oxumağa səbrim çatmadığı
bu əsəri keçən həftə iki gündə bitirdim. “The Catcher in the Rye”
oxuyanda yaşadığı hisslərin bənzərini yaşadım. 1965-ci ildə yazılıb, çox
axıcı və maraqlıdır. Əsərin mövzusu İkinci Dünya Müharibəsi zamanı
Gürcüstandakı həyatdan götürülüb. İdeya isə müharibə şəraitində
insanların vətənpərvərliyi, xeyirxahlığı, əməksevərliyidir. Kiçik bir
kənd həyatının timsalında Müharibə zamanı Sovet ölkələrinin ortaq taleyi
öz əksini tapır. İndiyə qədər müharibədən bəhs edən belə mülayim bir
kitab oxumamışdım. Ədəbiyyatımızda belə nümulərin olub-olmadığı barədə
heç bir fikrim yoxdur. Kinolarımız var amma.
Yazıçı haqqında qeyd edim ki, Gürcüstan SSR-də anadan olub, Tbilisi
Universitetinin İqtisadiyyat fakultəsini bitirsə də, çox keçmədən, özünü
tamamilə ədəbiyyata verib.
Müharibə başlayır və kəndin gəncləri döyüşə gedirlər. Bir müddət
keçəndən sonra kəndin qida ehtiyyatı yox dərəcəsinə çatır. İnsanlar
bir-birinə kömək edir. Evlərində rus əsgərlərinə qayğı göstərirlər,
qonşudan borc aldıqları çörəklərini əsir düşən almanlara yedirirlər,
kimiləri əsgər məktubları, kimiləri isə ölüm xəbərləri alırlar. Və bütün
bunlar yeniyetmə bir oğlanın - Sosonun dili ilə nəql edilir. Əsər
bir-birindən maraqlı personajlar - Xatiya, Keto, Anatoliy, Bejana (ən
sevimli personajım), Vissarion, Beqlar, Asalo, Qerasim, Lukuya və s.
zəngindir.
Əsərdə ən yazıq personaj Datikodur. Sosonun xalasi,
gürcü dili müəlliməsi - Ketonu sevir, müharibədən yayınaraq meşədə,
tarlada dezertir kimi yaşayır, Bejananı öldürür, lakin sonda çayda güclü
axına düşən görmə qüsurlu qız - Xatiyanı xilas etdiyi üçün kənd
sakinləri tərəfindən ittiham edilmir.
Kitabdakı ən sevdiyim cümlələr.
1.
2.
Və cover`lər:
No comments:
Post a Comment